बानी बद्लिसक्यो अब समय बिताउने आब हिम्मत नै कहाँ छ र आफ्नो पिडा कसैलाई सुनाउने ।

नखोल मेरो जिन्दगीको किताब किनकी मेरो हर मान्छेले मन दुखेको छ। जस्लाई म बिश्वास गर्थे ।

सरी त एक औपचारिकता मात्र न हो, तिम्रो मुल्यङ्कन त सरी भन्दा अघिको ब्यबहार अनि शब्दले गर्दछ ।

केही त खास जरूर थियो उस्मा नभए धोका हुदा पनि यति प्रेम के सम्भव थियो त ।

खुसी हरायो त्यहिँ बाटोमा जुन बाटोमा मैले पहिले जिन्दगी भेट्टाएको थिए ।

जो मान्छे मेरो उदासीको कारण जहिले सोधिरहन्थो, आज उसैलाई म रोएको पनि फरक पर्दैन ।

कोसिस धेरै गरेको छु कसैसंग झुकेर सम्बन्ध जोगाउन तर जब उनीहरू हदभन्दा माथी उठ्छन् तब आफुले आफैलाई कमजोर साबित गर्न पटक्कै नसकिने रहेछ ।

थोरै मैले शंका गरे, थोरै तिम्ले विश्वास टुटायौ, थोरै मैले गलत सोचे, थोरै तिम्ले बुज्ने कोसिस गरेनौ। बिस्तारै थोरै थोरैले मन मुटाब बड्दै गयो र त्यही थोरैको कारण कती बेला पुरै सम्बन्ध टुट्यो पत्तै भएन ।

आजकल त कही कतै कहिले काहिँ तिम्रो याद आउँदा मन्द मुस्कुराउने गर्छु यो सम्झेर कि म सोझोले नि तिम्रो झुटो प्रेमलाई चिने।

म किन केहि सोचेर आफ्नो मन सानो बनाउ, उस्ले बस मलाई त्यती नै बर्बाद गरी जती उस्को औकात थियो ।