दुख त्यो हो, जसले मनलाई उदास बनाउँछ र आफ्नो त्यो हो, जसले उदास मनलाई हाँस्न सिकाउँछ ।

कसैलाई पाउन सकिन्न भनेपछि मान्छेलाई झन् उही चाहिन्छ। कसैले आफ्नो जीवनमा ढोका थुनिदियो भने उसैको ढोका ढकढक्याउन मन लाग्छ।

निराश हुनु भन्दा झुटो आस गर्नु धेरै जाती।

आँसुले दुःख बोल्छ, हाँसोले सुखी बोल्छ, शब्दले भाव बोल्छ तर मौनताले पोल खोल्छ।

सिरानी जतिसुकै नरम लगाऊँ, बिझाउनु छ भने सपनाले पनि बिझाउँछ यहाँ। जति ओखती खाऊँ, दुखाउनु छ भने हावाले पनि दुखाउँछ यहाँ।

धेरै आस गर्ने बानी भएपछि मान्छे आफ्नै मनको दास हुन्छ।

मन यस्तो धागो हो, जहाँ सपनाकै मालाहरू ज्यादा उनिन्छन्।

अचम्म जब-जब मनिस प्रेम बाट निराश हुन्छ, तबतब मान्छेलाई परिवार चाहिन्छ, साथी चाहिन्छ ।

जीवनमा कसैलाई जति नै प्रेम गरेर हेर अनि थाहा हुन्छ, जीवनमा प्रेम मात्र सबैथोक हो कि होइन ।

मनमा कसैको नाम लेखेर मात्र नहने रैछ । भाग्यमै लेख्नुपर्ने रहेछ । मेरो भाग्य सानो रहेछ, ऊ अट्ने ठाउँ नै पुगेन ।